کاش سن و سالمان بیش از این ها بود تا میتوانستیم فریاد های 22 بازیکن آلبی سلسته ای پوش را در رختکن استادیوم "آزتکای" مکزیکو سیتی با چشمانمان ببینیم که شاید درک کنیم آن چه را که پدران ما از آرژانتین و مارادونا بر زبان می آورند. که جواب سوال های بی شمار ما، در جواب آن نهفته است.


طبقه بندی: (Friendly Discussion)،

حقیقتا نمیدونم از کجا شروع کنم؟! از گذشته، آینده، آرژانتین، سایت، دوستان قدیمی یا ...
ولی یه چیزیو خوب میدونم اونم اینه که سلام دوباره من به شما باید پر از عشق و محبت باشه تا این مدت دوری رو بکلی فراموش کنید
موضوعاتی که میشه آپ امروز رو بهش اختصاص داد زیاده ولی بزارید این آپ رو خارج از موضوعات اصلی دنبال کنیم چون وقت زیاده خدا بخواد سعی میکنم هر چند وقت یبار یه پست بدم به امید اینکه دوستان قدیمی برگردن.


آخرین مطلبی که اینجا پست کردم مربوط میشه به رفتن من از ایران و بازگشتم به آرژانتین دوست داشتنی ترین کشور دنیا، کشوری که محبت مردمش و محبوبیتش تو اروپا و بین بقیه کشورای همسایه زبانزده و من الان واقعا احساس خوشبختی می کنم که جزئی از این مردم هستم، البته ایرانم همیشه تو قلب من میمونه خاطرات خیلی خوبی از اونجا دارم اقوام زیادی دارم خاله هام دایی عزیزم پسرخاله ها دختر خاله ها همسایه ها دوستام و خلاصه بهونه های زیادی واسه دوست داشتن ایران هست...
نمیتونم حدس بزنم الان شما دوست دارید من از چی بگم؟ از حال و هوای اینجا و اتفاقاتی که اینمدت واسم افتاده یا دلجویی از دوستای قدیمی که تو همین وبلاگ با هم آشنا شدیم و یادآوری خاطرات شیرین گذشته بهرحال منکه فعلا مورد دوم رو انتخاب می کنم یعنی یه سری توضیحات درباره دوستان عزیزم چیزای دیگه...
یه پسر 16-17 ساله بودم سروکار زیادی با اینترنت نداشتم فقط واسه بعضی کارا که اونم با کافینت حل می شد از پی سی هم فقط واسه بازی و تحقیق مدرسه ای استفاده می کردم بعضی وقتا یکی دو هفته یبار روشنش می کردممهمترین سرگرمی هام فوتبال بازی کردن، تکواندو، خرید لباس و این چیزای پیش افتاده بود.
مامانم اصلا از این وضع راضی نبود اینکه برم بیرون ندونه کجام یا زنگ بزنه گوشیمو جواب ندم یا شبا یه خورده دیر بیام و خلاصه تو فکر بود که یه جوری این شور جوونی منو کاهش بده برعکسش بابام چون درکم میکرد اصلا کاری به کارم نداشت داشتم میگفتم این مامان ما دربدر دنبال یه راهی میگشت که بتونه کنترلش روی من بیشتر کنه چون بقول خودش تو دوران حساسی از زندگی بودمو باید بیشتر روی من تمرکز داشته باشه این شد که بعد از مشورت با دخترخالم تصمیم گرفتن واسه من اینترنت وصل کننمنم همچین بدم نمیومد این شد که همه چیو دخترخالم درست کرد و من وارد دنیای بی انتهای اینترنت شدم...!
تا یه هفته اول واسم جذابیت خاصی نداشت جالبه بدونید اولین کلمه ای که تو google images سرچ کردم ((اسم خودم بود)) حالا شما هی مسخره کنیدآخه فکر میکردم عکس خودمو میاره! بعد چند وقت گفتم وای اگه آرژانتین تو ایران سایت داشته باشه چه خوب میشه واسه همین سرچ کردم((سایت آرژانتین)) چندتا وبلاگ اومد که اولیش این بود{argentina2006}رفتم تو این وبلاگ یه نیگا به قسمت لینک دوستانش انداختم وااااااااای چقدر وبلاگ آرژانتینی!!!همه رو یکی یکی باز کردم و اولین مطالبشونو می خوندم خیلی بنظرم جالب اومد اینکه تیم ملی آرژانتین اینقدر تو ایران طرفدار داره اصلا داشتم شاخ در می آوردم ولی نکته مهم این بود که اکثر این وبلاگا آخرین آپشون مربوط میشد به یکی دو سال پیشمنم بسرم زد یه وبلاگ بزنم از اسم بلاگفا هم بدم میومد واسه همین رفتم  سراغ همین که می بینید اولش که اومدمو یه وبلاگ زدم همه مشخصاتم دادم چیز خاصی هم نمینوشتم از شما چه پنهون خبر کپی میکردم میزدم حالا خودمون همینا رو مسخره میکنیم غافل از اینکه یه روزی خودمونم  بلللللهیه چیزی رو یادم رفت بگم مامانم حال میکرد واسه خودش من بدجور غرق نت شده بودم واسه همین اون وقتایی رو که قبلا با دوستام میگذروندم حالا دیگه متعلق به اینترنت بود و تو خونه میگذشت و مسلما مامی خیالش راحت تر بود  دیگه هرکی منو میدید میگفت به به داش خاویر کم پیدایی!

پیام بازرگانی:
{                                     داداش کوچولوم اومد گفت بیا شمشیر بازی حالا بعد 15 دقیقه دوباره اومدم واسه نوشتن                      }

داشتم میگفتم وبلاگو زده بودم یهو یه روز اومدم دیدم یکی نظر داده به اسم((امیر))هرچند این نظر یه مقدار ناراحتم کرد واسه اینکه بی اعتمادی نظردهنده رو نسبت به همه چیزو و همه کس میرسوند ولی واقعا اگه نگم یکی از دلایل مهم ادامه کار و پیدا کردن دوستای دیگه همین امیر بود دروغ نگفتم خوشبختانه یه سری سو تفاهمات واسش بوجود اومده بود که واسه همه بوجود میاد یه قرار گذاشتیم و تو یه گفتگوی کامل تمام زندگیمو واسش شرح دادم بعد از اون بود که دوستی ما شکل گرفت.(مدت دو هفته تنها کسی که تو ادد لیستم بود امیر بود فقط بخاطر امیر آنلاین میشدم و وقتی میدیدم نیست بعد 2-3 ثانیه سیگن اوت میکردم که یبار خودش شاکی شد گفت من بعضی وقتا اینویسم تا میای میخوام بهت سلام کنم تو میزاری میری)البته بعدها دوستای کنجکاو دیگه ای هم پیدا کردم مثل علی و چندتای دیگه که واسه اونا هم مجبور شدم کلی وقت بزارم و همه چیو بگم بعدا یه ترفند یاد گرفتم که دیگه از شر این سوال جوابا خلاص شدم که اونو دیگه بزارید نگم
بله اینم جریان آشنا شدن من با اینترنت و وبلاگ و این چیزا که دیگه بقیشم خودتون می دونید گفتم یه مروری کنیم خاطرات گذشته رو
پ.ن: جریان اینکه کامپیوتر من سوخته یه شوخی و یه شایعه بی مزه بود فقط بهمون دلایلی که بالا گفتم یعنی مامانم واسه اینکه مطمئن بشه من بوینس آیرس سراغ سرگرمی های بد نمیرم گفته میخواد یه لب تاپ بگیره و این کامپیوترو بزاره واسه ابوالفضل.این روزا هم که درس تعطیل به بهونه بیماری

بزودی آپ می کنم امیدوارم اون دوستایی که اینجا رو فراموش کردن دوباره برگردن و سری به دوستشون بزنن.
بازم مثل همیشه دوستون دارم و  واستون بهترین ها رو آرزو میکنم.
تا دیدار دوباره...


طبقه بندی: (Friendly Discussion)،